Gedetineerde vertelt: geen prater

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

In haar werk als humanistisch geestelijk verzorger bij DJI heeft Jodie dagelijks gesprekken met gedetineerden. In deze serie vertelt zij hun verhaal. Daarmee geeft ze een inkijkje in het leven van deze mannen, voor en tijdens detentie.

“De coronacrisis betekent dat we geen bezoek meer mogen ontvangen en dat is voor mij een ramp. Ik mis mijn moeder en vriendin enorm en dan vooral hun aanraking. Er is wel de mogelijkheid van videobellen, maar dan ontbreekt toch dat lichamelijke contact.”

Eenzaamheid

“Nu ik die kus en knuffel moet missen, voel ik de eenzaamheid extra schrijnen. Ik weet niet goed waarom ik juist aan die aanrakingen zoveel waarde hecht, maar misschien komt het omdat ik het als kind nooit heb gehad. Mijn zusje en ik kregen een snauw of klappen van mijn vader, maar nooit eens een aai over de bol of een schouderklopje. Onze liefde werd gekocht met spullen en ik wist niet beter dan dat normaal was. Het is niet voor niets dat ik, net als mijn vader zelf, al op mijn 15de het huis uit ging om te gaan samenwonen en ik toen pas ontdekte hoe prettig aanrakingen kunnen zijn.

Angst voor mijn vader

Ik ben tot mijn 34ste altijd bang voor mijn vader geweest. Hij bemoeide zich voortdurend met mijn leven en ik moest gehoorzamen. Op mijn 34ste durfde ik voor het eerst tegen hem in te gaan en ook al heeft dat veel ruzie en andere ellende opgeleverd, toch viel er een last van mijn schouders. Voor het eerst was ik van die angst af. Voor het eerst had ik de moed om iets anders te doen dan in te stemmen. Dat patroon van gehoorzamen zit er diep in. Zeker in groepen val ik stil en doe ik al snel wat een ander mij opdraagt. In het verleden heeft dat ervoor gezorgd dat ik dingen deed waar ik niet achter stond, maar toch deed om mensen tevreden te houden. Zo ben ik ook een aantal keer in een politiecel of de gevangenis terecht gekomen. Ik ging om met de verkeerde mensen, die net als ik uit waren op het snelle geld en ik durfde bepaalde verzoeken niet te weigeren.

Oude patronen doorbreken

Ook al kan ik soms net zo jaloers zijn als mijn vader, toch lijk ik totaal niet op hem. Ik ben eerder het tegenovergestelde, want ik probeer altijd goed te zijn voor een ander. Ik geef van alles weg en heb veel voor een ander over. Of eigenlijk had, want deze detentie heeft me geleerd dat ik mezelf te kort doe als ik mezelf blijf wegcijferen. Het heeft me geleerd dat die zogenaamde vrienden profiteerden van die angst en daarmee mijn vrijgevigheid, terwijl ik nu in vastzit niets meer van ze hoor. Ik ben klaar met die oude patronen en heb besloten dat ik er eerst voor mezelf ben en dan voor een ander. En ik zal wel moeten, want als ik nog een keer vast kom te zitten, ben ik mijn vriendin kwijt.

Steun van vrienden en familie

En ondanks dat ik veel ‘vrienden’ verloren heb, is er toch ook een behoorlijk aantal mensen overgebleven dat mij door dik en dun steunt. Mensen waar ik van op aan kan en die niet met me omgaan omdat ze me nodig hebben. Gelukkig heb ik hen, want zonder hen was het voor mij allang niet meer nodig geweest. Ik strijd nu voor hulp voor mijn depressies. Ik wil aan mezelf werken, het verleden achter me te laten, maar op de een of andere manier lijk ik niet gehoord te worden. Word ik overschat. En opstaan en voor mezelf strijden is nu juist iets dat ik nog moet leren.”

Meer over Jodie

Ik was vroeger een meisje dat keurig binnen de lijntjes kleurde. Ik had niets te maken met criminele zaken, niets te maken met dat wat niet mocht. Totdat ik vier jaar geleden als Humanistisch geestelijk verzorger aan het werk ging in de gevangenis. Onwetend over de wereld verscholen achter die dikke muren ging ik ervan uit dat deze mannen gewetenloos en misschien wel uiterst gewelddadig waren. Dat ik een plek betrad waar ik voortdurend op mijn hoede moest zijn. Ik ontdekte echter een fascinerende wereld van tralies, testosteron, tatoeages, grote spierbundels en criminaliteit. Een plek waar ik me veilig voelde door de aanwezigheid van kundig personeel. Ik ontdekte langzaam niet alleen de ongeschreven regels van de bajes, maar ook wat er schuil gaat achter de pantsers die gedetineerden hadden opgetrokken om zich te wapenen tegen het leven. Ik kreeg antwoord op die cruciale vraag waarom deze mannen er voor hadden gekozen om wèl buiten de lijntjes te kleuren.

Deze serie is bedoeld om iets van deze ervaringen op te tekenen. Het is bedoeld om mannen die sowieso al ‘binnen’ zitten een stem te geven en daarmee het omgaan met ‘gedwongen quarantaine’. Deze serie is ook bedoeld om een beeld te geven van de voorgeschiedenis van een delict, van de context, maar zeker ook de keuzes die de gedetineerde heeft gemaakt en die tot zijn inbewaringstelling hebben geleid. De gedetineerden die aan het woord komen zijn allen mannen die contact hebben of hebben gehad met mij als Humanistisch geestelijk verzorger binnen de bajes, en toestemming hebben gegeven voor het optekenen van hun verhaal. Het is vooral bedoeld om een menselijk geluid te laten horen, een menselijk geluid in onzekere tijden.

In deze serie zijn meer verhalen verschenen. Lees alle Quarantaineverhalen.